Sýningin Þrælkun, þroski, þrá var sett upp í Þjóðminjasafni Íslands árið 2009 og fjallar um börn við vinnu á sjó og í landi. Sýningin vekur spurningar um vinnumenningu og barnauppeldi á Íslandi á fyrri hluta 20. aldar. Þar er kannað hvernig ljósmyndir geta breytt viðhorfi okkar til fortíðarinnar eftir því samhengi sem þær eru skoðaðar í. Þær kveikja umhugsun um vinnu barna, aðbúnað þeirra og vinnuskilyrði og samskipti sjómanna og barna. Hvenær breytast ævintýri og heilbrigð vinnumenning í þrælkun? Hvenær verða aðstæðurnar óyfirstíganlegar fyrir lítil börn, líkamlega og tilfinningalega. Hvar liggja mörkin?

Manneskjunni, eins og öðrum lífverum sem byggja þessa jörð, er nauðsynlegt að viðhalda stofni sínum og til þess skapar náttúran okkur lífs- og kynhvöt. En það að verða ástfanginn, að elska og stofna til langtímasambanda byggðum á tilfinningum, aðgreinir hins vegar mennina frá öðrum dýrum. (Siðir, venjur og  það sem  talið er vera ,,ákjósanleg“ hegðun í þessum málaflokki er jafnframt síbreytileg eins og svo margt annað þegar kemur að samfélögum manna.)
En þörfin eða hæfileikinn til að verða ástfanginn er sammannlegur eiginleiki og flest upplifum við það a.m.k. einu sinni á ævinni þó að margir geri það mun oftar. Þetta hefur oft á tíðum mikil áhrif á líf viðkomandi. Sagt hefur verið að ástin ræni manni ráði og rænu, og einhver tók svo til orða að banna ætti ástföngnu fólki að giftast, það væri ekki ábyrgt gjörða sinna. En ástin á sér fleiri birtingarmyndir. Kærleikur og virðing kemur oft í stað fyrsta ástarbrímans þegar sambönd þroskast og styrkjast og þá er ástarsorgin líka vel þekkt.
 Í gegnum aldirnar hafa óteljandi listaverk orðið til sem fjalla um ástina á einn eða annað hátt s.s.  tónverk, ljóð, kvæði, skáldsögur, leikrit og málverk svo eitthvað sé nefnt. Allt frá  trúbadorum miðalda og til rómantískra sárþjáðra rithöfunda 18. og 19.aldar sem áttu í tilvistarkreppu og settu óendurgoldna ást og sorg á stall. Einnig má nefna framúrstefnu og súrrealíska listamenn 20. aldar sem  kusu að fara ótroðnar slóðir,  þeir litu á hindranir sem stökkpall án þess þó að vita nákvæmlega hvert það stökk leiddi.  Allir upptaldir eiga það sammerkt að hafa brennandi áhuga á þessu sígilda þema „ástinni“ og bera verk þeirra þess glögg merki.
Í flestum löndum Evrópu undir lok 19. aldarinnar og þá einnig á Íslandi var nýrómantísk stefna ríkjandi. Fólk var orðið þreytt á bókmenntalegu raunsæi og vísindahyggju, svokallaðri raunsæisstefnu þar sem aðaláherslan var á lækningu mannfélagsmeina, þó svo að fæstir gengu jafn langt og Nietzsche sem vildi að gefið yrði út dánarvottorð þess efnis að “Guð væri dauður” af völdum okkar mannanna. Þessar hugmyndir má helst rekja til þeirrar rómantísku grillu um snillinginn, séní-ið ásamt þróunarkenningu Darwins um úrval tegundanna. Kynjamisrétti var mikið, þöggun kvenna enn ríkjandi og formúlan um snillinginn gat eingungis gengið upp fyrir menn - ekki konur. Aðrar stefnur komu fram þegar leið á 20.öldina og þjóðfélagsbreytingar urðu gríðarlegar, ekki síst á Íslandi þar sem samfélagið hafði verið að mörgu leyti staðnað í aldaraðir. Það sama má segja um ástarmál landans. Þau tóku á sig aðrar myndir og umgjörðin varð önnur. Ef í fljótu bragði er borið saman bændasamfélag 19. aldarinnar á Íslandi við það sem þekkist í dag þá er sá munur mjög greinilegur. Tilfinningar og kenndir sem bærast í brjósti þeirra sem þær upplifa hafa hins vegar sjálfsagt lítið breyst og taka ekki, nema þá að litlu leyti, mið af ytri aðstæðum.